Mια ετεροχρονισμένη πασχαλινή ιστορία
Φέτος έκανα Πάσχα σαν καλός χριστιανός σε ελληνική επαρχία, και μάλιστα στην Ήπειρο. Σαν καλός χριστιανός, λοιπόν πήγα στην εκκλησία 23:52 ακριβώς, διότι κανένας απο την παρέα δεν ήθελε να σηκωθεί απο την αναπαυτική πλυθρόνα του δίπλα στο τζάκι.
Με κατάνυξη, είδα όλους τους πιστούς να καταφτάνουν στην εκκλησία την ίδια ώρα με εμένα, καβάλα στις καλογυαλισμένες κούρσες τους επιδυκνείοντας έτσι την καλή σοδειά του τελευταίου έτους.
Με κατάνυξη είδα να στριμώνχονται όλοι τους για να λάβουν το άγιο φως και να το μεταφέρουν στη βίλα τους για να τους προστατέψει απο όλα τα κακά της μοίρας τους και μαζί απο τη μιζέρια και την ασχετοσύνη που τους διακρίνει.
Με κατάνυξη και σεβασμό είδα τις κυράτσες να έχουν χτενίσματα αντε γεια και να σχοίάζουν τις άλλες κυράτσες γιατι το φουλάρι τους δεν είναι μπερμπερις και γιατί ΄«αυτή δεν έχει στον ήλιο μοίρα και φοράει γκούτσι φόρεμα η ψωνάρα» βρίζοντας τα καλόπαιδα που νομίζουν πως η ανάσταση είναι πεδία μάχης στη βαγδάτη και ξεσκίζονται να πετάνε γουρούνες.
Με κατάνυξη παρακολούθησα το ποίμνιο να αναχωρεί απο την εκκλησία στις 00:02 ακριβώς για να πάει να πλακωθεί στη μαγειρίτσα και στα κρέατα μιας και η νυστεία τους είχε εξαντλήσει.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά ο καλός χριστούλης μας έκανε τη χάρη να αναστηθεί και φέτος. Κάθε χρόνο αυτό κάνει μέχρι να βαρεθεί και αυτός να βλέπει τις ίδιες μαλακίες κάθε χρόνο και να την κάνει. Γι’ αλλού όπου ο κόσμος δεν θα είναι στη ζωώδη κατάσταση που βρισκ’όμαστε εμείς …
Βοήθεια μας
Υποβολή απάντησης