Καιρός και ψυχολογία…μια σχέση αμφίδρομη

Είναι εκνευριστικό το πόσο εύκολα αλλάζει η ψυχολογία του ανθρώπου μέσα σε λίγες ώρες. Σαν τον καιρό στο Zel-am-zee όπου κάθε 10 λεπτά είχαμε και ένα rotation στον καιρό( ήλιος-συννεφιά-βροχή-χαλάζι-συννεφιά΄-ήλιος κτλ).  Χαρά, ευτυχία, λύπη, κλάμα, στεναχώρια και πάλι από την αρχή.

 Το Σάββατο είμουν καλά. Τα είχαμε βρει με τον εαυτό μου, είπιαμε και έναν ήρεμο καφέ στο μαγευτικό δήλεσι πλάι στο κύμα (πισίνα βρε παιδί μου ) είπαμε για ενυδρεία και την ηθική ευθύνη του να φυλακίζεις τα χρυσόψαρα, καπνίσαμε πουράκια, γελάσαμε, βρέξαμε τα πόδια μας…μια χαρά.  Αλλά είπαμε, η ψυχολογία του ανθρώπου αλλάζει άρδην. ϊσως είνια και οι παραστάσεις που κάτι σου θυμίζουν, ίσως είναι και καταστάσεις που είναι συνδυασμένες με το παρελθόν, το οποίο ενδεχομένως εσύ να αναπολείς ή να μισείς αντίστοιχα, καθώς όλα είναι πιθανά σενάρια. 

Και όταν νιώθεις έτσι τι κάνεις; Παίρνεις τηλέφωνο κάποιον φίλο, και του λες τον πόνο σου. Και αυτόςε αναλαμβάνει να σε κάνει καλά σε ρόλο ψυχοτέτοιου με τη βοήθεια ικανών ποσοτήτων αλοκόλ. Το Σάββατο το βράδυ ένιωθα κουρασμένος ψυχικά και σωματικά. Αλλά δεν μπορούσα να πάω σπίτι…θα τρελαινόμουν…και βγήκα απλά και μόνο για να μην κλειστώ στην καταθλιπτική ατμόσφαιρα του σπιτιου. Άκουσα πολύ μουσική (live κιόλας) μίλησα με την τραγουδήστρια του συγκροτήματος η οποία μετά απο πολλές συσκέψεις διαπιστώθηκε ότο ήταν παλιά συμμαθήτρια απο το λύκειο, είπια πολύ γιατί ο Παναγιώτης δεν σταμάτησε να κερνάει σφηνάκια παρά τα παρακαλετά μου (!) κάπνισα πολύ (πάλι) αλλά για λίγο είμουν χαρούμενος.

Τώρα τελευταία εκτιμώ πολύ αυτά τα διαστήματα χαράς. ¨οπως αυτά της κυριακής. Να είναι καλά αυτή η παρέα από τους τρεις κάφρους που δεν σε αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Βρεθήκαμε το πρωί στην παραλία, παρακολουθήσαμε την εξαιρετική επίδοση του κολλητού στο πως να κάνετε το ταίρι σας να σας εκτιμήσει ακόμη περισσότερο ρίχνοντας ένα γεμάτο ποτήρι κρύο νερό πάνω στο ταίρι του, ακούσαμε ότι μαλακία μπορείτε να φανταστείτε, πάλι γελάσαμε και νιώσαμε για λίγο ευτυχισμένοι.

Γιατί μόλις μπήκα σπίτι, συννέφιασε. Και κάθισα παρέα με τις σκέψεις μου να προσπαθώ να βρω το λάθος. Γιατί πάντα υπάρχει κάτι κρυφό που κάνει τη ζωή πουτάνα και δεν μπορείς να το ανακαλύψεις. Και ψάχνεις και βασανίζεις τον εγκέφαλο σου να ανακαλύψεις αυτό το γιατί…και προσπαθείς να ξεφύγεις απο τις σκέψεις σου. ΄Ποτέ δεν άκουγα τόση μουσική στη ζωή μου, ποτέ δεν έλλειπα τόσες ώρες απο το σπίτι, ποτέ δεν ήθελα να δουλεύω τόσο πολύ, ποτέ δεν ήθελα να καπνίζω τόσο, ποτέ δεν ήθελα να είμαι συνέχεια με τους φίλους μου.

Και τους ευχαριστώ όλους και κυρίως τον Μ. Όσα χρόνια και αν πέρασαν ή θα περάσουν, θα τον έχω πάντα στην καρδιά μου…ακόμα και αν φύγει μακριά…

Πόσα γρήγορα καταρρέει ο κόσμος μας. Πόσο γρήγορα και ξαφνικά βρισκόμαστε εκτεθημένοι και τότε πρέπει να παλέψουμε με τα αισθήματα μας και τις σκέψεις μας. Είμαστε ευάλωτοι τελικά…γιατί οσο και να προσπαθήσω δεν μπορώ να χωνέψω μερικά πράγματα…και τότε είναι που τα βάζω με τον εαυτό μου…

Νιώθω χαρούμενος που δεν είμαι μόνος…αλλά όταν κλείνει η πόρτα πίσω μου, τότε θέλω να έχει λιακάδα.

Και σήμερα δυστυχώς βρέχει.

Αναζήτηση στέγης-Η επιστροφή των Τζεντάι

Χαρούμενος για την συμφωνημένη πλέον τιμή ενοικίασης στο σπιτάκι που βρήκα, αναμένω τηλέφωνο απο το σύζυγο της καλής κυρίας με την οποία συναντήθηκα για να κανονίσουμε τις τελευταίες λεπτομέριες.

Φευ………..Πόσο γελασμένος είμουν που πίστευα πως επιτέλους βρήκα κάτι να μου ταιριάζει και μάλιστα έναν ένθρωπο που να μπορώ να συννενοηθώ μαζί του.  Πόσο αφελής …Για να δείτε πως δεν είμαι τρελός, σας παραθέτω αυθεντικό διάλογο ο οποίος…ε…δεν είχε και την καλύτερη κατάληξη

-Κύριε γκαστόνε καλημέρα, είμαι η κυρία Βιβί για το σπίτι

-Α μάλιστα (έλα ρε με θυμήθηκε η άτιμη…’αρα σημαίνει οτι της έκανα καλή εντύπωση οπότε θα μου όψει και κανα δεκάρικο στο νοίκι για να μην μπει κάποιος  άλλος μέσα που θα της κάνει το σπίτι κοτέτσι) Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τα συμβόλαια; (σε ύφος καλλιτέχνη που έκλεισε συμφωνία με την μεγαλύτερη δισκογραφική)

-Ξέρετε έχω κάποιες ερωτήσεις για εσάς…

-ΝΝΝνννναι (τι θα ακούσω τώρα)

-Έχετε ζωάκι;

-………………….το ψαράκι μου πιάνεται;

-Πήπως παίζετε κάποιο όργανο μουσικό, γιατί ενοχλούνται οι γείτονες

-Θα σας έλεγα τι όργανο παίζω αλλά έχε χάρη που θέλω να είμαι ευγενικός

-Είστε χριστιανός ορθόδοξος;;;;;;;;

Εκεί είναι που μου ανέβηκε η πίεση και μου γυρίσαν τα μάτια ανάποδα

-Δεν κατάλαβα ή μαλλόν δεν άκουσα καλά…Ρωτήσατε αν είμαι τι;

-Χριστιανός ορθόδοξος

-Δηλαδή αν ήμουν βουδιστής τι διαφορά θα είχε;;;;;

-. Ε να μην κάνετε και τελετές μαύρης μαγείας στο σπίτι

-Οι βουδιστές δεν κάνουν τελετές μαύρης μαγείας. Άντε να καλέσω τον Σιντάρτα Γκοτάμα κανα βράδυ να πιούμε καμιά μπύρα αλλά μέχρι εκεί ρε παιδί μου. Και στο κάτω κάτω οι χριστιανούτσι με τα λιβάνια τους είνια καλύτεροι;:; Αλλά τέλος πάντων…ας πούμε οτι είμαι …χριστιανός

-Ωραία …τότε να κανονίσουμε και την τιμή του ενοικίου και τα κοινόχρηστα

-Ποια τιμή και ποια κοινόχρηστα;;;;Δεν τα έχουμε συμφωνήσει αυτα;;;

-Ο σύζυγος δεν συμφώνησε αλλά επειδή μασ κάνατε καλή αντύπωσε θα σας πάρουμε μόνο 20€ κοινόχρηστα(για τον καθαρισμό μιας γαμοσκάλας όταν υπάρχουν 3 διαμερίσματα και η γκαρσονιέρα)

- Εμένα πάλι δεν μου κάνατε καλή εντύπωση οπότε δεν θα συμφωνήσουμε. Τελικά ο όλα είναι θέμα μαλακίας στον εγκέφαλο

Άντε γιατί τα πήρα στο κρανίο πάλι 

Το άπειρο και ο νους

Μόλις γύρισα από τη δουλειά κατάκοπος. Βάζω μουσική στον υπολογιστή αναζητώντας τη γαλήνη. Βάζω ένα πιάτο πεντανόστιμα γεμιστά, γεμίζω ένα ποτήρι μπύρα με αυτόν τον φανταστικό ήχο (κλουτς κλουτς κλουτς…) το ποτήρι ιδρώνει, χαμηλώνω το φως …ο Dj επιλέγει Big Sleep…καλό είναι. Βγάζω τα παπούτσια μου, χαλαρώνω, κοιτάω τον καιρό…συννεφιασμένος άρα ευρωπαϊκός ρεμβάζω τα λουλούδια της βεράντας. Το τοπίο αγγίζει τα όρια του ονειρικού αν αναλογιστεί κανείς πως είμουνα στην Αθήνα και όχι στην Πράγα. Χαζεύω και κάτι πολλές φωτογραφίες και αναπολώ το ευτιχισμένο παρελθόν. Δακρύζω σε κάποια στιγμή, ε βάζει και εvanescense o Dj αυτό είναι τα ζουμιά με πιάνουν …ΩΣΠΟΥ

ΧΤΥΠΆΕΙ ΤΟ ΚΟΥΔΟΎΝΙ…Σιούλη μου καλέ …άνοικτσε μου…

Η Μαριαλέννα μου, η ψυχή μου, ο άγγελος μου, Η ανηψιά μου. Ήρθε να μου πει να πάμε μαζί στις κούνιες και να με κεράσει και παγωτό…Ψυχούλα μου…Ένα παιδάκι μου έφτιαξε το κέφι σήμερα απλά κοιτώντας με με τα γαλανά μάτια της. Μου έπιασε το ένα δάχτυλο με το χεράκι της και με τράβαγε …να πάμε να πάρουμε μπιγκ μπάμπολ.

Και πήγαμε. Και είμουνα μια χαρά ξεκούραστος και χορτάτος.

Το παραπάνω κείμενο δεν γενικεύεται στην καθημερινότητα ούτε αφορά δικό μου κουτσούβελο. Αφορά μεμονωμένο περιστατικό και σε καμία περίπτωση δεν αποτελλεί τον κανόνα. ¨ετσι για να μην παρεξηγούμαστε 

 

Ρε δεν πας στο διάολο

Είμαι εξωφρενικά θυμωμένος. Με όλους τους ανθρώπους. Αυτούς που θέλω να εξυπηρετήσω με όλη μου την καρδιά και δεν με αφήνουν. Σε αυτούς που επιτίθενται στο πρόσωπο μου σαν να βλέπουν το εξιλαστήριο θύμα. Σε αυτούς που νομίζουν πως ένας άνθρωπος αποτελεί ολόκληρη εταιρία. Σε αυτούς που δεν καταλαβαίνουν πως δεν είναι δυνατόν να συννενοηθούν με διάλογο αλλά χριστούς, παναγίες, θεία και όλα τα ΄συμπαρομαρτούντα. Σε αυτούς που νομίζουν πως αγοράζοντας το προϊόν αγοράζουν και όλη την εταιρία. Σε αυτούς που έχουν τρελές απαιτήσεις και δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα. Σε αυτούς που προσπαθείς να τους μιλήσεις ήρεμα και εξαγριώνονται ακόμα περισσότερο. Σε αυτούς που σου μιλάνε στον ενικό ενώ εσύ τους μιλάς στον πληθυντικό. Σε αυτούς που έχονται στο γραφεία, σε κοιτάνε στα μάτια με το πιο ηλίθιο βλέμα που μπορείς να φανταστείς και σου λένε …βρές μου μια λύση τώρα. Σε αυτούς που εκ γεννετείς ηλίθιοι και δεν ξέρουν να διαβάζουν ένα βιβλίο οδηγιών στα ελληνικά. Σε αυτούς που με απειλούν πως θα με βγάλουν στα κανάλια.  Σε αυτούς που δεν ξέρουν τις υποχρεώσεις τους παρά μόνο διεκδικούνε διακαιώματα τα οποία ξαφνικά γεννώνται απο το πουθενά.  Σε αυτούς που είναι θρασύδειλοι και έχουν ξανθιές αντάυγειες στο μαλλί τους. Σε αυτούς που βάζουν λόγια στο στόμα σου ενώ ποτέ δεν τα είπες. Σε αυτούς που σε απειλούν πως θα χάσεις τη δουλειά σου. Σε αυτούς που σε ειρωνεύνται κα δεν λένε καλημέρα. Σε αυτούς που νομίζουν πως σε απιλούν λέγοντας πως θα στείλουν επιστολή και μάλιστα σε προειδοποιούν μήπως και τους καλύψεις τσάμπα. Σε αυτούς που προσπαθούν να σε παραπλανήσουν λέγοντας ψέματα και μασώντας ΄τα λόγια τους. Σε αυτούς που λένε ΑΣΟΥΜΕ και ΕΠΕΙΔΗΣΣΣΣ.

Σε όλους αυτούς αναφέρομαι και φωνάζω

Άντε και στο διάολο μαλάκες…και όταν καταλάβεται οτι είμαι άνθρωπος και κάνω τη δουλειά μου τότε να γυρίσετε πίσω. Αλλά ποτε να μην σας ξαναδώ

Πότε θα τα βροντήξω και θα φύγω ακόμα δεν το ξέρω. Αλλά περιμένω εκείνο το τηλέφωνο.

Και τότε…ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ

ΓΙΑ ΔΕΣ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

 

Μέχρι πριν 4 ημέρες ζόυσα ακόμα στο ρυθμό του χειμώνα. Πολύ δουλειά, άγχος, πίεση, αγωνία για τα επαγγελματικά μου, τα αισθηματικά μου, τις φιλίες μου, το σπίτι μου…Το ίδιο δρομολόγιο κάθε μέρα, τα ίδια συναισθήματα, οι ίδιες παραστάσεις. Ώσπου ξαφνικά διαπίστωσα πως είναι καλοκαίρι…

Η βόλτα την προηγούμενη κυριακή με το δίκυκλο ενός φίλου ήταν καταλυτική. ¨Εντομα στο κράνος, ζέστη, ήλιος που σε στραβώνει, ιδρώτας…και όταν σταματήσαμε στη Λιλαία να πιούμε καφέ, άκουσα το τζιτζίκι. Το πρώτο του έτους 2007. Μας καλωσόρισε με τη μουσική του, με την μελωδία που την συνδιάζουμε πάντα με διακοπές, παρέα με το έταιρο ήμισι μας σε καποιο νησί (αυτή η Σίφνος με κατέστρεψε τελικά αλλά που θα πάει…της το χρωστάω) στην παραλία , την άμμο παρέα με ένα μοχίτο.

Ένιωσα υπέροχα…αυτό το αίσθημα που σε κατακλύζει όταν νομίζεις ότι όλα σου πάνε καλά. Μια απροσδιόριστη ευτυχία, ένα χαμόγελο που κρύβεται αλλά ξέρεις οτι φαίνεται στα μάτια σου. Δεν ήθελα να γυρίσω πίσω.¨Έβλεπα το πράσινο των έλατων και σκεφτόμουνα πόσο όμορφους συνδυασμούς χρωμάτων κάνει η φύση. Ο ήλιος είναι ευεργετικός. Αντιτίθεται στη μαυρίλα της καθημερινότητας. Σε αναγεννά.

Και αυτή η αίσθηση που σου δημιουργεί το ταξίδι με τη μηχανή είναι κάτι που δεν μπορεί να συγκριθεί με άλλο μεταφορικό μέσο. Ελευθερία κίνησης, αίσθημα χαμηλής πτήσης, χαμόγελο μόνιμα σχηματισμένο στα χείλια, εξαιρετικές επιταχύνσεις και τρόπος στριψίματος που κάποιος που δεν έχει ανέβει ποτέ σε μηχανή αποκτάει λουλακί χρώμα στο γεμάτο έκπληξη πρόσωπο του.΄

Και όλα αυτά σε συνδυασμό με τα αρώματα και τα χρώματα του καλοκαιριού. Κάποια στιγμή οδηγούσαμε μέσα σε μια πεδιάδα. Απο τα παιχνιδίσματα της ζέστης είχες την αίσθηση πως οδηγείς πάνω στο πολύψρωμο χαλί απο παπαρούνες και ανεμώνες…κόκκινο, κίτρινο, πράσινο …ένα ουράνιο τόξο σε 2 επίπεδα και μεις να περνάμε ανάμεσα…σαν σε παραμύθι. Άφηνα τα χέρια έκλεινα τα μάτια και ταξίδευα στον παράδεισο. Ελεύθερος…μόνος μου εγώ και ο εαυτός μου…με το μυαλό μου να κάνει σχέδια για το μέλλον…για την ευτυχία…για αυτά που μου λείπουν…αυτά που έχασα μέσα από  τα χέρια μου…γι’αυτά που θέλω να κάνω και δεν μπόρεσα στο παρελθόν…αυτά που θα με κάνουν ευτυχισμένο…

Παλιότερα το καλοκαίρι το αντιπαθούσα…και τσακωνόμουνα με την Χ. μου γιατί της άρεσε εκείνης. Τώρα που δεν την έχω, αναπληρώνω το κενό της ψυχής μου με τισ αχτίδες του ήλιου. Και ξέρετε, δεν διαφέρει πολύ…γιατι η ψυχή μου γέμιζε φως όταν ακόμα στεκόταν απλά δίπλα μου

Και ακόμα δεν μπήκε ο Ιούνιος

Aναζήτηση στέγης

 

Πόσοι απο εσάς έχουν μπει στη διαδικασία να ψάξουν για ένα σπιτάκι, έτσι για να βρουν την ηρεμία τους; Όποιος το έχει κάνει είμαι σίγουρος πως περνάει έναν γολγοθά, ο οποίος ξεκινάει πολύ πριν την έναρξη των εργασιών (δλδ της προσπάθειας ανεύρεσης σπιτιού). Και εξηγούμαι…

- Μαμά μετά και τα τελευταία γεγονότα στη ζωή μου, αποφάσισα να πάω να μείνω μόνος μου

- …!!!!!!Εμένα τότε ξέχασε με, δεν θα σου πλένω, σιδερώνω …………………..(και όλα τα συμπαρομαρτούντα σχόλια της μάνας που χάνει το υιο της λες και παέι στον πόλεμο να βρει τον Ραιαν)

Φυσικά η γκρίνια συνεχίζεται επι δεκαημέρου αρχικά με κάποια φθίνουσα πορεία, απλά και μόνο διότι πλέον την γράφεις τη μαμά, και είναι σαν να μιλάει σε ντουβάρι.

Αφού ξεπεραστεί ο πρώτος σκόπελος, πάμε στην ουσία του πράγματος. Αγορά εφημερίδας και κύκλωμα των αγγελιών που φαντάζουν κάπως ενδιαφέρουσες και κοντά στην δυναμική μας.

- Ναι καλημέρα για το σπίτι τηλεφωνώ!!

-Για το δυάρι ή για το τεσσάρι; (όπα σε προύχοντα πέσαμε)

-Για το δυάρι, ξέρετε για μενα είναι

-Που δουλεύεις;

-ορίστε;

-Κουφός είσαι αγόρι μου; Που δουλεύεις;

-Δουλεύω στην ……… αλλά τι σχέση έχει αυτο; 

-Δεν θέλω πακιστανούς

-Σας ακούγομαι για πακιστανός;

-Μερικοί ξέρουν πολύ καλά ελληνικά και με ξεγελάνε

-Αχα. Τέλος πάντων, να έρθω να το δω αξίζει;

-α σε παρακαλώ πλήρως ανακαινισμένο, σπέσιαλ σαν καινούριο είνια. Και το αγαπώ αυτό το σπιτάκι, όλο μεράκι είναι, τέλειο σου λεω

Ξεκινάω κι εγώ, πάω όλο χαρά και ελπίδα οτι επιτέλους θα βρω αυτό που ψάχνω, όπως λέει και γνωστο μοτο.

Αλλά μάλλον εγω δεν βλέπω καλά. Γιατί πως ένα ευάερο και ευήλιο σπίτι είναι μια υπόγα να δεν ξέρω. Και πως αυτός εννοεί πλήρη ανακαίνηση μια τσαπατσουλιασμένη χλαπάτσα στον τοίχο που μοιάζει με βάψιμο, πάλι δεν ξέρω.

ΓΙΑΤΙ ρε φίλε φοδεύεις το χρόνο μου; Πες μου οτι είναι ρημάδι. Μην μου καταστρέφεις και μου ποδοπατάς τις ελπίδες μου. Μια φωλίτσα ψάχνω να τρουπώσω, όχο κοτέτσι παρέα με πετ-κατσαρίδες. ΕΛΕΟΣ

Πάντως πέραν της πλάκας, εκτός του ότι δεν υ΄πάρχουν καλά μικρά σπίτια, ο καθένας ζητάει τη μάνα του και τον πατέρα του. Λίγη προσαρμηογή στην ελληνική πραγματικότητα πάντως δεν βλάπτει.

Πάντως η μάχη με την μάνα συνεχίζεται. Δεν μπορεί να κα΄ταλάβει πως πλέον είμια 30 χρονών μαντράχαλος και θέλω το χώρο μου, θέλω την ηρεμία μου, θέλω να σηκωθώ με το σώβρακο και να ξήσω το δεξί (αυτί), να ακούσω μουσική δυνατά, να κλάψω, να γελάσω, να φωνάξω και να ξανακλάψω.

Το έχω ανάγκη. Έχω ανάγκη λίγο χώρο για την αφεντιά μου.  Θέλω να ζήσω παρέα με τις αναμνήσεις και τα όνειρα μου, παρέα με  τα συναισθήματα μου και με τις σκέψεις μου.

ΘΕΛΩ ΧΩΡΟ

A dream come true

Πολλές φορές οι άνθρωποι κάνουν όνειρα. Ακόμα περισσότερες αυτά τα όνειρα μένουν ανεκπλήρωτα. Και τότε αναρωτιόμαστε το λόγο και την αιτία του ονειρεύεσθαι. Για ποιο λόγο να ονειρεύομαι όταν δεν μπορώ να τα εκπληρώσω; Για ποιό λόγο να φθειρόμαστε και καταπιεζόμαστε ψυχολογικά, να μιζεριάζουμε και να υποβαθμίζουμε την καθημερινότητα μας;

Υπάρχει λόγος.

Και αυτός είναι ένας και μοναδικός.

Να ονειρεύσθε γιατί κάποια στιγμή τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Και τότε είναι που νιώθουμε δυνατοί και ικανοί. Τότε είναι που αποκτάει νόημα η προσπάθεια και η καθημερινότητα μας γίνεται απλά μια γιορτή.

Πριν δέκα χρόνια γνώρισα μια κοπέλα. Γίναμε ζευγάρι και για πολλά χρόνια την είχα πρότυπο μου. Και ακόμα την έχω. Γιατί ήταν ο μεγαλύτερος μαχητής που γνώρισα ποτέ. Σκληρή, πεισματάρα, επίμονη, αγύριστο κεφάλι, αλλά συνάμα ευγενική και ικανή να σε τραβήξει μαζί της στο να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Είχε πολλά όνειρα αλλά οι συγκυρίες αποτέλεσαν τροχοπέδη στα όνειρα της. Απολύσεις, φλερτ με το θάνατο, ομηρικές μάχεις με τους γονείς, τσακωμοί, κλάματα, αγχος, πίεση, και τελικά ένας χωρισμός.

Μ επίκρανε πολύ. Αλλά να ξέρετε πως αν αγαπάς έναν άνθρωπο, ότι και να γίνει δεν αλλάζουν τα συναισθήματα μας ποτέ και για τίποτα. Ακόμα και τώρα, 3 μήνες μετά την σκέφτομαι και την θαυμάζω. Πολύ θα ήθελα να της μοιάσω, να είμαστε μαζί για να με παρακινεί. Γιατί είναι ξεχωριστός άνθρωπος, σπάνιος.

Να είσαι καλά κο΄θκλα μου ότι και αν αποφασίσεις να κάνεις στη ζωή σου. Να σε αγαπάνε και να σε προσέχουνε όπως έκανα εγώ. Παραδέχομαι οτι έκανα λάθη πολλά. Στο είπα νομόζω εξ’ αρχής. Και μετάνιωσα, και ζήτησα συγγνώμη, και σε παρα΄κάλεσα. Να ξέρεις οτι θα είμαι πάντα δίπλα σου.   Ζητώ συγγνώμη που σε πλήγωσα. Αλλά πόνεσα ρε κούκλα μου. Κατέρευσε ο κόσμος μου. Ένιωσα άδειος και μόνος, φοβήθηκα.

Αλλά έμαθα απο σένα πως να στέκομαι στα πόδια μου και να παλεύω. Και πίστεψε αυτό κανω. Προσπαθώ να ξεχνάω, προσπαθώ. Και ψάχνω να βρω τρόπους να νιώσω καλά. Ξοδεύω, ξενυχτάω, χορεύω, περνάω καλά. Και ΓΡΆΦΩ. Εδώ και αλλού (το όνειρο που λέγαμε).

Αλλά σε σκέφτομαι και σε ονειρεύομαι όπως τότε που σε είχα στην αγκαλιά μου και δάκρυζες.

Να είσαι καλά ρε κοπελιά.

 P.S. Ζητώ συγγνώμη για την δομή του κειμένου αλλά δεν μπορώ να ελέγξω τα αισθήματα μου εύκολα.

life is life

Δεν μπορώ να γράψω όμορφα…δεν μου βγάνει…δεν είμια ο τύπος που έχει το πενάκι του σύμμαχο.  Εντάξει μπορώ να βάλω 5 λέξεις στη σειρά και να βγάλουν κάποιο νόημα. Αλλά δεν θα γίνω διάσημος γι’αυτό. Δεν το επιδιώκω γιατί δεν μπορώ… Αλλά γράφω σε αυτό το γαμημένο βλογ. Επειδή το έχω ανάγκη. Είμαι πολύ στεναχωρημένος  σήμερα και νιώθω μόνος…πολύ μόνος …τόσο που ακούγωντας ένα τραγούδι μου έρχεται να κλαίω…δάκρυ κυλάει στο μάγουλο αλλά σκέφτομαι δεν κάνει…εσένα σε αγαπάνε ρε … σε σκέφτονται οι φίλοι σου και αυτοί που σε αγαπάνε πραγματικά…αλλά τελικά μήπως είσαι συμβατικός και δεν τους κάνεις ? Μήπως είσαι ακόμα ένα ς στο σωρό? ένα ανθρωπάκι που παλεύει στο πλήθος να φανεί και να κάνει κάτι παραπάνω αλλά τελικά γίνεται γελοίος και βλάκας? δεν ξέρωκαι δεν θέλω να ξέρω…μπορεί απλά όλα αυτά να είναι μια κύηση της φαντασίας μου και να μην έχουν καμία πραγματικ΄ή υπόσταση..αλλά εγώ έτσι νιώθω και γι’αυτό υπάρχει αυτός ο χώρος …για να γράφω ότι μαλακία μου κατέβει στον εγκέφαλο και να μην δίνω λογαριασμό σε κανένα…και σήμερα γράφω πως είμαι στεναχωρημένος ακούω JAMES και σκέφτομαι μήπως τελικά οι ανθρώπινες σχέσεις είναι υπερβολικά εύθραυστες…αλλά δε γαμιέται..life is life

Ολα τα’χει η Μαριωρή …

Αθήνα

Δρακόντεια μέτρα ασφαλείας από τις Αρχές εν όψει της άφιξης του Ρώσου προέδρου και του Βούλγαρου πρωθυπουργού στην Αθήνα. Επί ποδός τρεις χιλιάδες αστυνομικοί, κυκλοφοριακές ρυθμίσεις από το μεσημέρι της Τετάρτης και για 24 ώρες. «Ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση» συστήνει η ΕΛ.ΑΣ. σε όσους λάβουν μέρος στο συλλαλητήριο

 

άρα από ότι κατάλαβα θα πρέπει να κάνουμε ειδική σύσταση στα καλόπαιδα που κάψανε το φυλάκιο, που πετάξανε μολότοφ, που κάνανε την πλατεία συντάγματος νταμάρι εξόρυξης μαρμάρου, που γενικώς επιδείξανε μια συμπεριφορά πολιτισμένη, επάξια του ονόματος της ελληνικής δημοκρατίας.

Σαν να το ακούω τώρα στην τηλεόραση…Ανακοίνωση του Αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ …

Αγαπητά μου παιδιά, αν θέλετε μην κάνετε επεισόδια γιατί θα έρθει ο σύντροφος Πούτιν και ο πρωθυπουργός της Βουλαρίας…ε τώρα ξέρετε να φανούμε πολιτισμένοι…αν θέλετε βέβαια και την επόμενη φορά θα σας αφήσουμε να πετάξετε και αυγά στη Βουλή…

δεν είμαστε καθόλου σοβαροί…μα καθόλου