When life speeds by, downshift

•Νοέμβριος 6, 2007 • 9 Σχόλια

Κάποτε ήταν τέσσερις φίλοι. Χρόνια ήταν μαζί…μαζί στο σχολείο, μαζί στους πρώτους καφέδες, μαζί στο πρώτο τσιγάρο κάπου στην Κηφισιά κατεβαίνοντας προς τον σταθμό φορώντας μπεζ πόλο πουκαμισάκι.

Όμως, ως γνωστόν η ζωή επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις, και κυρίως δυσάρεστες. Ο ένας αποδείχτηκε λίγο περίεργων πεποιθήσεων και άλλαξε συμπεριφορά ξαφνικά, εν μια νυκτί (κάτι ήξερε η γιαγιά…εμένα αυτός δεν μάρέσει).

Ο άλλος απλά εξαφανίστηκε. Ούτε ξέρω που βρίσκεται…μάλλον ούτε και εκείνος.

Και μείνανε οι δυο τους…περάσανε φορτούνες πολλές., χαρές, λύπες, επιτυχίες,αποτυχίες, ζήλιες, τσακωμούς, μεθύσια, αγκαλιές, υποσχέσεις, εκδρομές, καφέδες, τσιγάρα, νέες παρέες, χωσίματα κάτι καλοκαίρια και κάτι κυριακές. Και όλα αυτά γιατί ήταν ΦΙΛΟΙ. Αλλά τελικά φαίνεται πως σε αυτή τη ζωή τίποτα δεν είνια αρκετό.

Πέρασα δύσκολο καλοκαίρι. Και έλπιζα ο χειμώνας να είναι όπως παλιά με την παρέα να λέει ιστορίες ατέρμονης μαλακίας…αλλά μπα

Δεν ξέρω αν όλοι πιστεύουν πως οι φίλοι είνια καλύτεροι και απο την οικογένεια. Εγώ πάντως πίστεψα πολύ αλλά μάλλον έκανα λάθος…και δεν είναι η πρώτη φορα…αλλά είχα παλέψει και τότε. Γνωρίζω οτι οι ισορροπίες είνια λεπτές, γνωρίζω πως κάθε άνθρωπος έχει τον εγωισμό του και την προσωπικότητα του. Γνωρίζω οτι μπορεί να αλλάξει παρέες, να βρει νέες και πιο ενδιαφέρουσες συναναστροφές, πιο χαρούμενες, διαφορετικές, πιο κουλ ή πιο δεν ξέρω και γω τι.

Αλλά δεν μπορώ να πιστέψω πως μπορεί κάποιος να ξεχάσει χρόνια φιλίας. Εγώ δεν μπορώ…

Και λυπάμααι που στη ζωή είσαι αναγκασμένος να περάσει κανείς τέτοιες δυσάρεαστες καταστάσεις…γιατί οι φίλοι είνια για να σε κάνουν χαρούμενο και όχι να δακρύζεις…

Θυμάμαι κάποτε μια φίλη είχε σχολιάσει πως οι καλοί φίλοι δεν χωρίζουν ποτέ…μπορεί να χωρίσουν με την γκόμενα τους αλλά όχι με τον φίλο τους…

Μάλλον έκανε λάθος

Και μάλλον κάνω και γω λάθος που είμαι τόσο συναισθηματικός. Χαίρομαι όμως που βλέπω το πραγματικό πρόσωπο της ζωής…the dark side of the moon…

Advertisements

M’αρέσει-Δε μ’αρέσει

•Οκτώβριος 30, 2007 • 5 Σχόλια

Μ’ αρέσει

  • αυτό το παρίσι

p1010046.jpg

  • η μονμάρτη
  • η κίνηση στην Av du Champs Elysses έκθεση ακριβών αυτοκινήτων
  • το αεροδρόμιο του orly. Θυμίζει άλλες καλές εποχές Ελληνικού
  • οι δρόμοι της Γαλλίας
  • η οδική συμπεριφορά των οδηγών της γαλλίας
  • να περνάω τις 3 από τις 4 εβδομάδες του μήνα εκτός ελλάδος
  • η κατάρτιση των γά΄λλων συναδέλφων
  • τα Flunch…η ιδέα των legumes a volonte όλα τα λεφτά
  • η συνοδήγηση του RER από Charles de Gaul στη Gare du Nord.
  • Ο Olivier…πραγματικός γαλάτης
  • Οι συμμαθητές από τη Βόρεια Αφρική…Αίγυπτος, Μαρόκο, Αλγερία …καμία σχέση με αυτό που φαντάζεστε
  • Το Petit Bedon…μιαμ
  • Οι κινητήρες Diesel …γιατί ρε Σουφλιά?
  • το WiFI παντού…πολιτισμός
  • οι συνάδελφοι που τους παίρνεις Παρασκευή βράδυ να σου βρούνε πτήση μέσω Internet (να ναι καλά η Easy Jet) και το κάνουν αδιαμαρτύρητα
  • οι στιγμές περισιλογής τα μοναχικά βράδια πλάι στο Σικουάνα
  • Η entrecote a point…ω ρε παναγία μου…τι να μας πει η χασιά
  • Τα ψώνια στο 3 Fontaines …ατέρμονα
  • Το μετρό του παρισιού
  • Ο Lazaro στη Μονμάρτηκαι το πορτρέτο
  • Που περνάς τις διαβάσεις χύμα
  • Η καθημερινή γαλλική γλώσσα …οε
  • Τα ποδήλατα παντού
  • Το rugby…και η ατμόσφαιρα του τελικού
  • Το ΣΚ στο Παρίσι με καλή παρέα J
  • Το αποτέλεσμα του ταξιδιού μου

Δεν μ’αρέσει

  • ΟΙ Ελληνάρες …κάνουν φασαρία παντού, τα ξέρουν όλα και στην Ελλάδα είναι όλα καλύτερα (ΕΛΕΟΣ)
  • Η πρωινή μούχλα στη Cergy
  • Αυτό το Παρίσι

p1010116.jpg

  • Που κάποιοι καλοί (?) μου φίλοι δεν κατάλαβαν πως δεν έφτασα την Παρασκευή στην Ελλάδα ελέω απεργίας αλλά Κυριακή
  • Οι απεργίες
  • Η Air France γενικότερα
  • Το CDG
  • Το AZERTY πληκτρολόγιο των Γάλλων γκρουμφ
  • Το Pompidou…σόρρυ Αφρο
  • Που δεν βρήκα 60 gb ipod
  • Που πρέπει να περιμένεις 1 ώρα για να ανέβεις στο Άιφελ

Eναλλακτικές διακοπές

•Σεπτεμβρίου 6, 2007 • 7 Σχόλια

Το έτερον ήμισυ μου δεν είναι και πολύ αθλητικός τύπος. Καφές, ποτό, τσιγάρο άντε για μέγιστη άθληση κανά 8ωρος χορός κοπάνημα στο κάβο. Φέτος λοιπόν είπαμε να κάνουμε κάτι ιδιαίτερο.

Καλή μου κουπί ξέρεις?….Σιωπή….ντααααααα εγώ κουπί? Από που και ως που?

Ωραία …θα μάθεις

Και έμαθε. Και της άρεσε και περάσαμε και γαμάτα και θα ξαναπάμε.

p1010175.jpg

και πως της πάει το κίτρινο το κρανάκι (ο κωπηλάτης ΠΑ). Επίσης να δηλώσω πως το παίξαμε και survivor (βλ. φωτο κάτω)

p1010180.jpg

Μετά βέβαια σαπίζεις στο φαι μιας και το κουπί, η υγρασία, το κρύο και ο καθαρός αέρας σου ανοίγουν την όρεξη αλλά δε γαμιέται. Μια χαρά περάσαμε. Την επόμενη θα πάμε για ορειβασία (μέχρι την πρώτη ταβέρνα)

καλο χειμώνα σε όλους

Από τη Γαλλία με αγπαπη Νο2

•Σεπτεμβρίου 3, 2007 • Σχολιάστε

Το airbus έπιασε γαλλικό έδαφος. Και μας το είχαν πει…Το καλοκαίρι στη Γαλλία είναι λίο ιδιαίτερο. Και ήταν. Φύγαμε από τους 36 βαθμούς της Αθήνας και βρεθήκαμε στους 14 με βροχή και τρελή υγρασία. Κατά τα άλλα η απότομη αλλαγή κλίματος ήταν μια χαρά για την ψυχολογία μας αν εξαιρέσεις τον υπερήλικα ταρίφα (συμπαθέστατο κατά τα λοιπά) ο οποίος δεν είχε ξανακούσει τη cergy pontoise…και φυσικά δεν ήξερε πως λειτουργελι το gps στο υπερσύγχρονο τουρμποντήζελ ταξί του.

p1010020.jpg

Η Cergy είναι ουσιαστικά ένα μεγάλο χωριό, το οποίο αποτελείταο από τρία βασικά μέρη

Ένα τεράστιο πάρκο, ένα τεράστιο υπαίθριο εμπορικό κέντρο και αρκετά πανεπιστημιακά τμήματα. Γενικά αυτό που κάνει εντύπωση είνια οι ιδιαίτερα χαλαροί ρυθμοί (κάτι που μάλλον οφείλεται στην περίοδο) και ο χαμηλός μέσος όρος ηλικίας των ανθρώπων που κυκλοφορούν στους δρόμους. Το μέρος είναι μάλλον αδιάφορο, αν εξαιρέσει κανείς το καταπληκτικό λιμανάκι πλάι στο σικουάνα όπου φάγαμε τη καταπληκτική λέω καταπληκτική γαλλική κουζίνα.

p1010032.jpg

Αυτή η σαλάτα είνια για να βοσκάνε τα γίδια, οι μπριζόλες είνια για να πληρώνεις δάνειο τραπέζης τόσο ακριβές που είναι …άσε που νιώθεις σαν βρικόλακας.

Στην παραπάνω φωτο η ώρα είνια… αργά το βράδυ και αυτή η γαμημένη η ινσόμνια πολύ με ταλαιπώρησε βρε παιδιά.

Tέλος πάντων, μέχρι να ανεβάσω το ποστ έφτασε ο καιρός να ξαναπάω, οπότε δεν έχω να σας πω και πολλά. Η ουσία είναι η εξής…

1.κανένς Γάλλος δεν ξέρει να οδηγεί πούλμαν…ε πειστροφή του Προβληματικού Οδηγού

2.οι σαλάτες είναι άθλιες

3.το κρέας είναι άψητο

4.τα γαμοσκυλα χεζουν παντου

5. μπορει να μην ξερουν να οδηγουν πουλμαν αλλά σταματάνε στις διαβάσεις

6.ο benoix ξέρει καλύτερα ελληνικά από μερικούς δημοσιογράφους στα πύρινα μέτωπα

7. το ξενοδοχείο ΔΕΝ είναι ο ναός του accomodation

αυτά προς το παρόν, τον Οκτώβρη με περισσότερα

Από τη Γαλλία με αγάπη…

•Ιουλίου 16, 2007 • Σχολιάστε

cergy1.jpg

Επειδή φέτος δεν θα πάω διακοπές, σας παρουσιάζω το μέρος όπου θα πάω για επαγγελματικό ταξίδι.

Έτσι θα παρηγορήσω τον εαυτό μου ότι κάπου πήγα κι εγώ φέτος

Θα σας δω σύντομα…

Kαυτές ιστορίες

•Ιουνίου 26, 2007 • Σχολιάστε

Η ιδρώτας της γαργαλούσε την πλάτη. Η σταγόνα που κυλούσε στην πλάτη της την ανατρίχιαζε…της δημιουργούσε ένα αίσθημα ερωτισμού λες και κάποιος δον έλιωνε το παγάκι στην εξαιρετικά λεία και λευκή επιδερμίδα της.

Δάγκωνε τα χείλια της κλείνοντας τα μάτια και αναζητώντας μια σταγόνα να στάξει στο στόμα της. Η σχεδόν ηδονική επαναλαμβανόμενη κίνηση την ερέθιζε. Ένιωθε πως ήταν έτοιμη να παραδοθεί στην αγκαλιά του.

Η μουσική ακουγόταν σαν ύμνος ερωτισμού στ’ αυτιά της. Την ηρεμούσε το χάιδεμα απο της νότες καθώς την απήλαξε απο την καθημερινή γκρίνια και βαβούρα του γραφείου.  Την βοηθούσε να φτιάξει το δικό της φανταστικό κόσμο …ένα τείχος από νότες την προστάτευε από το κακό και την μιζέρια των άλλων.

Ήταν κουρασμένη αλλά χαρούμενη… έκλεινε τα μάτια της και βρισκόταν σε μέρη ονειρικά…έκλεινε τα μάτια και έβλεπε την καταιγίδα από την ακτή αλλά δεν φοβότανε…τα χρώματα του ουρανού ήταν σκούρα αλλά περιέργως χαρούμενα.

Νιώθει δυνατή…ικανή να κατακτήσει τον κόσμο όλο αλλά δεν το κάνει. Θέλει να το κρατήσει για τον εαυτό της. Θέλει να το κρατήσει για την περίπτωση θα θελήσει να θάψει όλα τα φώτα και όλα τα χρώματα του ουρανού.

Ξέρει πως όλα αυτά είναι μια φαντασίωση. Ξέρει πως θα καταλήξει. Μια ακόμα αποτυχημένη προσπάθεια…αλλά δεν την ενοχλεί…γιατί νιώθει πως ότι πρέπει να κάνει είναι να κοιτάξει τον ουρανό και να ευχηθεί. Και τότε θα δει το χαμόγελο στα σύννεφα να σχηματίζεται.  Και θα παίρνει ελπίδα.

Ήταν ήδη αργά όταν άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της. Κατάκοπη άφησε την τσάντα της στο πάτωμα και έβγαλε τα παπούτσια της. Μπήκε στο μπάνιο. Κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη και με ένα πονηρό βλέμα συγκατάθεσης προς τον εαυτό της άφησε το νερό να τρέξει παγωμένο πάνω της. Και ονειρεύτηκε πως και σήμερα γύρισε απο το φεγγάρι.

Ευτυχώς ήταν Παρασκευή…και αύριο δεν θα είχε να ξυπνήσει την ίδια ώρα και να κάνει τις ίδιες μαλακισμένες κινήσεις που κάνει κάθε μέρα.  Και ένιωθε υπέροχη ..ένα αίσθημα απελευθέρωσης σαν τα δέντρα που τα ξεριζώνει ο άνεμος. Πως περνάει έτσι η ζωή της…

Its the first day of the rest of my life

•Ιουνίου 14, 2007 • 1 σχόλιο

Aγαπητό ημερολόγιο

κάποια πράγματα στη ζωή δεν τα περιμένεις. Βρίσκεις δύναμη μέσα σου που ούτε κατά διάνοια θα μπορούσες να φανταστείς οτι έχεις. Ο τελευαίος μήνας στη ζωή μου ήταν κοσμογονικός.

Καινούριο σπίτι μακριά από αγαπημένα πρόσωπα αλλά κοντά στον παραμελλημένο εαυτό μου.

Παραίτηση απο δουλειά μετά από πολλά βράδια σκέψης και αυπνίας. (πόσες φορές πήγα μέχρι το γραφείο του διευθυντή μου και γύρισα πίσω άπραγος δεν μπορείτε  να φανταστείτε…ούτε εγώ μπορούσα..χριστέ μου τη μέρα και αυτή)

Καινούριο ξεκίνημα επαγγελματικά. Φτου και από την αρχή να ξανακαθιερωθούμε και να αποδείξουμε την αξία μας αλλά πάντα στο χώρο που αγαπάμε

Όνειρο ζωής να πραγματοποιείται απο το πουθενά και να καθιερώνεται σε μόνιμη στήλη (και μάλιστα εις διπλούν) χάρις στο θράσος που ποτέ δεν επέδειξα αλλά το είχα μέσα μου χωρίς να το ξέρω.

Και όλα αυτά…

Γυρίζω σπίτι…φλερτάρω με το όριο επικίνδυνα και ο ήχος του μοτέρ μου χαϊδεύει τ’αυτιά…ίσως και πάνω από αυτό αλλά δεν με νοιάζει γιατί πρώτη φορά νιώθω δυνατός και πατάω στα πόδια μου. Ένα χαμόγελο ασυνάρτητο σχηματίζεται στο πρόσωπο μου.

Κάποια πράγματα στη ζωή δεν τα προγραμματίζεις. Και που θα πάει…θα φτάσει ο καιρός που θα μου βγαίνει αβίαστα το χαμόγελο. Χωρίς την υπέρβαση των ορίων