CROSSROADS

•Ιουνίου 12, 2007 • 1 σχόλιο

Περίοδος δύσκολη.

Επιλογές που πρέπει να γίνουν αλλιώς θα χάσουμε την επαφή με τον εαυτό μας.

Μερικές επιλογές γίνανε ήδη, άλλες με και άλλες παρά τη θέληση μας. Εντάξει με αυτές χαρήκαμε ή συμβιβαστήκαμε και τώρα τις κάνουμε μέρος του εαυτού μας.

Τι γίνεται με αυτές που δεν ξέρουμε το αποτέλεσμα τους;

Τολμάμε και πάμε στο θεωρητικά καλύτερο αφήνοντας πίσω ότι χτίσαμε με κόπο; Πάμε στο άγνωστο βαδίζοντας σε θεωρητικές προδιαγραφές;

Και καλά επι του προσωπικού, πες κάτι γίνεται.

Αλλά επι επαγγελματικού επιπέδου τι κάνουμε;

Είμαι λίγο confused. Έχω χάσει τη μπάλα και θέλω βοήθεια. Είμαι μπροστά σε σταυροδρόμι και δεν ξέρω προς τα που να πάω.

Με τα τελευταία γεγονότα της ζωής μου όμως, μάλλον θα αφήσω το ρεύμα να με παρασύρει. 

Τελικά είναι και θέμα θετικής ενέργειας φίλε Μ. Think possitive και μάλλον δίκιο έχεις…θα σε πάει καλά αν το πιστέψεις 

Mια ετεροχρονισμένη πασχαλινή ιστορία

•Ιουνίου 6, 2007 • Σχολιάστε

pasxalina-poulakia.jpg 

Φέτος έκανα Πάσχα σαν καλός χριστιανός σε ελληνική επαρχία, και μάλιστα στην Ήπειρο. Σαν καλός χριστιανός, λοιπόν πήγα στην εκκλησία 23:52 ακριβώς, διότι κανένας απο την παρέα δεν ήθελε να σηκωθεί απο την αναπαυτική πλυθρόνα του δίπλα στο τζάκι.

Με κατάνυξη, είδα όλους τους πιστούς να καταφτάνουν στην εκκλησία την ίδια ώρα με εμένα, καβάλα στις καλογυαλισμένες κούρσες τους επιδυκνείοντας έτσι την καλή σοδειά του τελευταίου έτους.

Με κατάνυξη είδα να στριμώνχονται όλοι τους για να λάβουν το άγιο φως και να το μεταφέρουν στη βίλα τους για να τους προστατέψει απο όλα τα κακά της μοίρας τους και μαζί απο τη μιζέρια και την ασχετοσύνη που τους διακρίνει.

Με κατάνυξη και σεβασμό είδα τις κυράτσες να έχουν χτενίσματα αντε γεια και να σχοίάζουν τις άλλες κυράτσες γιατι το φουλάρι τους δεν είναι μπερμπερις και γιατί ΄«αυτή δεν έχει στον ήλιο μοίρα και φοράει γκούτσι φόρεμα η ψωνάρα» βρίζοντας τα καλόπαιδα που νομίζουν πως η ανάσταση είναι πεδία μάχης στη βαγδάτη και ξεσκίζονται να πετάνε γουρούνες.

Με κατάνυξη παρακολούθησα το ποίμνιο να αναχωρεί απο την εκκλησία στις 00:02 ακριβώς για να πάει να πλακωθεί στη μαγειρίτσα και στα κρέατα μιας και η νυστεία τους είχε εξαντλήσει.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά ο καλός χριστούλης μας έκανε τη χάρη να αναστηθεί και φέτος. Κάθε χρόνο αυτό κάνει μέχρι να βαρεθεί και αυτός να βλέπει τις ίδιες μαλακίες κάθε χρόνο και να την κάνει.  Γι’ αλλού όπου ο κόσμος δεν θα είναι στη ζωώδη κατάσταση που βρισκ’όμαστε εμείς …

Βοήθεια μας

O εξορισμός του Πλούτωνα και οι Οικουμενικοί Πατριάρχες

•Μαΐου 30, 2007 • Σχολιάστε

planets1.jpg 

Τα δεδομένα αλλάζουν ακόμα και στο ηλιακό μας σύστημα. Φανταστείτε τις ανακατατάξεις όταν μέλη της διεθνούς αστρονομικής ένωσης   η οποία άλλαξε τα δεδομένα που ως τότε είχαν γίνει γνωστά και στην τελική της πρόταση προς τα μέλη της Ένωσης πρότεινε νέα κριτήρια για το τι είναι πλανήτης. Και φυσικά το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν ο Πλούτωνας να μην ονομάζεται πια πλανήτης, αλλά να μόνο ένας “νάνος πλανήτης” στο ηλιακό μας σύστημα.

 

Η μοίρα του Πλούτωνα καθορίστηκε  σε μια ψηφοφορία μεταξύ των 2.500 μελών της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης στην Πράγα, τα οποία ενέκριναν ένα αρχικό ψήφισμα που απαιτεί από έναν “πλανήτη” να στρέφεται γύρω από τον ήλιο, να εξουσιάζει τη γειτονιά του – να μην μπερδεύεται η τροχιά του με άλλες τροχιές – όπως επίσης και να είναι σφαιρικοί λόγω της βαρύτητας τους. Οι “νάνοι πλανήτες”, αφ’ ετέρου, έχουν αρκετά μεγάλη βαρύτητα για να είναι σφαιρικοί, αλλά όχι αρκετά μεγάλη για να γίνουν κυρίαρχοι στις τροχιές τους.

Και σαν να μην έφτανε που εξοστρακίστηκε από το κλαμπ των πλανητών, έχασε και το όνομά του. Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση αποφάσισε ότι το μικρό παγωμένο σώμα δεν αξίζει το μυθικό του όνομα και θα πρέπει να αποκαλείται απλά 134330.  Ποιος, ο ΠΛΟΥΤΩΝΑΣ…

 

Δυσνότο δεν νομίζετε; Καταρίπτεται ένας μύθος…Το πλανητικό σύστημα γίνεται σύστημα τραβεστι. Ξαφνικά μας λένε πως τίποτα δεν είναι σίγουρο. Και μιας και η παραπάνω διαμάχη ξεκίνησε απο έναν πλάνήτη νάνο ο οποίος ήταν η αιτία για την πιο άγρια διαμάχη μεταξύ των αστρονόμων εδώ και δεκαετίες αποφάσισαν να τον ονομάσουν με ένα κατάλληλο όνομα για να θυμίζει αυτή τη διαμάχη: Έρις, η θεά της διαφωνίας η οποία προκάλεσε τον Τρωικό πόλεμο.

 Ας είναι καλά ο Λιακόπουλο…….

 

Κάποιοι έχουν πειστεί και προσπαθούν να πείσουν και τους υπόλοιπους ότι για όλα τα δεινά των Ελλήνων τα τελαυταία 2000 χρόνια φταίει η θρησκεία και η Τουρκοκρατία.
Για τα ηλίθια  βιβλία του σήμερα, για τους σκάρτους πολιτικούς, για τα καμένα δάση και τις καταπατημένες και κακοχτισμένες εκτάσεις φυσικού κάλους (ναι μιλάω για αυτές τις βίλες σε περιοχές που δεν έχει καν δρόμο), για το χαμό της Κύπρου και του ελληνισμού της Πόλης, για την πρόκριση στο mundial, για τα φακελάκια των γιατρών, για τα τροχαία ατυχήματα, για την ανεργία, για τη μαλακία, για την αγαμία, για την απίστευτη ξεφτίλα του κράτους  των βυσμάτων και ανεγκέφαλων, για τη σαπίλα στην πολιτική σκηνή, για τον ωχαδερφισμό των πολιτών, για τον ξεσηκωμό των χριστιανούτσι επειδή ο παπαταδε αρνείται να κάνει λειτουργία χωρίς μικρόφωνο, για την μηδενική εφευρετικότητα στην επιστήμη και την μέγιστη στη ρεμούλα και τη λαμογιά.
Για να μην αναλύουμε με τις ώρες, μια μόνο επισήμανση: 
Όσο φταίει η εκκλησία πχ για το ότι κάποιοι ιερείς είναι ντινγκιντάνγκες, άλλο τόσο φταίει πχ ο κλάδος των δασκάλων που κάποιοι από αυτούς είναι παιδεραστές ή ο κλάδος των στρατιωτικών που κάποιοι από αυτούς πουλάνε άκρως απόρρητα στοιχεία σε ξένους πράκτορες ή ο κλάδος των εφοριακών που κρύβει παραβάσεις με το αζημίωτο., ή κλάδος των δημοσίων υπαλλήλων  που ξύνεται.

Πως συνδυάζονται αυτά τα δύο;

 

Δεν συδυάζονται. Αλλά αν ακόμα και ο Πλούτωνας έγινε πλανήτης αδερφή, πως είναι δυνατόν να έχουμε απαίτηση απο μια χώρα σαν την Ελλάδα να πάει μπροστα;

Καιρός και ψυχολογία…μια σχέση αμφίδρομη

•Μαΐου 28, 2007 • Σχολιάστε

clouds.jpg

Είναι εκνευριστικό το πόσο εύκολα αλλάζει η ψυχολογία του ανθρώπου μέσα σε λίγες ώρες. Σαν τον καιρό στο Zel-am-zee όπου κάθε 10 λεπτά είχαμε και ένα rotation στον καιρό( ήλιος-συννεφιά-βροχή-χαλάζι-συννεφιά΄-ήλιος κτλ).  Χαρά, ευτυχία, λύπη, κλάμα, στεναχώρια και πάλι από την αρχή.

 Το Σάββατο είμουν καλά. Τα είχαμε βρει με τον εαυτό μου, είπιαμε και έναν ήρεμο καφέ στο μαγευτικό δήλεσι πλάι στο κύμα (πισίνα βρε παιδί μου ) είπαμε για ενυδρεία και την ηθική ευθύνη του να φυλακίζεις τα χρυσόψαρα, καπνίσαμε πουράκια, γελάσαμε, βρέξαμε τα πόδια μας…μια χαρά.  Αλλά είπαμε, η ψυχολογία του ανθρώπου αλλάζει άρδην. ϊσως είνια και οι παραστάσεις που κάτι σου θυμίζουν, ίσως είναι και καταστάσεις που είναι συνδυασμένες με το παρελθόν, το οποίο ενδεχομένως εσύ να αναπολείς ή να μισείς αντίστοιχα, καθώς όλα είναι πιθανά σενάρια. 

Και όταν νιώθεις έτσι τι κάνεις; Παίρνεις τηλέφωνο κάποιον φίλο, και του λες τον πόνο σου. Και αυτόςε αναλαμβάνει να σε κάνει καλά σε ρόλο ψυχοτέτοιου με τη βοήθεια ικανών ποσοτήτων αλοκόλ. Το Σάββατο το βράδυ ένιωθα κουρασμένος ψυχικά και σωματικά. Αλλά δεν μπορούσα να πάω σπίτι…θα τρελαινόμουν…και βγήκα απλά και μόνο για να μην κλειστώ στην καταθλιπτική ατμόσφαιρα του σπιτιου. Άκουσα πολύ μουσική (live κιόλας) μίλησα με την τραγουδήστρια του συγκροτήματος η οποία μετά απο πολλές συσκέψεις διαπιστώθηκε ότο ήταν παλιά συμμαθήτρια απο το λύκειο, είπια πολύ γιατί ο Παναγιώτης δεν σταμάτησε να κερνάει σφηνάκια παρά τα παρακαλετά μου (!) κάπνισα πολύ (πάλι) αλλά για λίγο είμουν χαρούμενος.

Τώρα τελευταία εκτιμώ πολύ αυτά τα διαστήματα χαράς. ¨οπως αυτά της κυριακής. Να είναι καλά αυτή η παρέα από τους τρεις κάφρους που δεν σε αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Βρεθήκαμε το πρωί στην παραλία, παρακολουθήσαμε την εξαιρετική επίδοση του κολλητού στο πως να κάνετε το ταίρι σας να σας εκτιμήσει ακόμη περισσότερο ρίχνοντας ένα γεμάτο ποτήρι κρύο νερό πάνω στο ταίρι του, ακούσαμε ότι μαλακία μπορείτε να φανταστείτε, πάλι γελάσαμε και νιώσαμε για λίγο ευτυχισμένοι.

Γιατί μόλις μπήκα σπίτι, συννέφιασε. Και κάθισα παρέα με τις σκέψεις μου να προσπαθώ να βρω το λάθος. Γιατί πάντα υπάρχει κάτι κρυφό που κάνει τη ζωή πουτάνα και δεν μπορείς να το ανακαλύψεις. Και ψάχνεις και βασανίζεις τον εγκέφαλο σου να ανακαλύψεις αυτό το γιατί…και προσπαθείς να ξεφύγεις απο τις σκέψεις σου. ΄Ποτέ δεν άκουγα τόση μουσική στη ζωή μου, ποτέ δεν έλλειπα τόσες ώρες απο το σπίτι, ποτέ δεν ήθελα να δουλεύω τόσο πολύ, ποτέ δεν ήθελα να καπνίζω τόσο, ποτέ δεν ήθελα να είμαι συνέχεια με τους φίλους μου.

Και τους ευχαριστώ όλους και κυρίως τον Μ. Όσα χρόνια και αν πέρασαν ή θα περάσουν, θα τον έχω πάντα στην καρδιά μου…ακόμα και αν φύγει μακριά…

Πόσα γρήγορα καταρρέει ο κόσμος μας. Πόσο γρήγορα και ξαφνικά βρισκόμαστε εκτεθημένοι και τότε πρέπει να παλέψουμε με τα αισθήματα μας και τις σκέψεις μας. Είμαστε ευάλωτοι τελικά…γιατί οσο και να προσπαθήσω δεν μπορώ να χωνέψω μερικά πράγματα…και τότε είναι που τα βάζω με τον εαυτό μου…

Νιώθω χαρούμενος που δεν είμαι μόνος…αλλά όταν κλείνει η πόρτα πίσω μου, τότε θέλω να έχει λιακάδα.

Και σήμερα δυστυχώς βρέχει.

Αναζήτηση στέγης-Η επιστροφή των Τζεντάι

•Μαΐου 23, 2007 • Σχολιάστε

tsenrizi.jpg

Χαρούμενος για την συμφωνημένη πλέον τιμή ενοικίασης στο σπιτάκι που βρήκα, αναμένω τηλέφωνο απο το σύζυγο της καλής κυρίας με την οποία συναντήθηκα για να κανονίσουμε τις τελευταίες λεπτομέριες.

Φευ………..Πόσο γελασμένος είμουν που πίστευα πως επιτέλους βρήκα κάτι να μου ταιριάζει και μάλιστα έναν ένθρωπο που να μπορώ να συννενοηθώ μαζί του.  Πόσο αφελής …Για να δείτε πως δεν είμαι τρελός, σας παραθέτω αυθεντικό διάλογο ο οποίος…ε…δεν είχε και την καλύτερη κατάληξη

-Κύριε γκαστόνε καλημέρα, είμαι η κυρία Βιβί για το σπίτι

-Α μάλιστα (έλα ρε με θυμήθηκε η άτιμη…’αρα σημαίνει οτι της έκανα καλή εντύπωση οπότε θα μου όψει και κανα δεκάρικο στο νοίκι για να μην μπει κάποιος  άλλος μέσα που θα της κάνει το σπίτι κοτέτσι) Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τα συμβόλαια; (σε ύφος καλλιτέχνη που έκλεισε συμφωνία με την μεγαλύτερη δισκογραφική)

-Ξέρετε έχω κάποιες ερωτήσεις για εσάς…

-ΝΝΝνννναι (τι θα ακούσω τώρα)

-Έχετε ζωάκι;

-………………….το ψαράκι μου πιάνεται;

-Πήπως παίζετε κάποιο όργανο μουσικό, γιατί ενοχλούνται οι γείτονες

-Θα σας έλεγα τι όργανο παίζω αλλά έχε χάρη που θέλω να είμαι ευγενικός

-Είστε χριστιανός ορθόδοξος;;;;;;;;

Εκεί είναι που μου ανέβηκε η πίεση και μου γυρίσαν τα μάτια ανάποδα

-Δεν κατάλαβα ή μαλλόν δεν άκουσα καλά…Ρωτήσατε αν είμαι τι;

-Χριστιανός ορθόδοξος

-Δηλαδή αν ήμουν βουδιστής τι διαφορά θα είχε;;;;;

-. Ε να μην κάνετε και τελετές μαύρης μαγείας στο σπίτι

-Οι βουδιστές δεν κάνουν τελετές μαύρης μαγείας. Άντε να καλέσω τον Σιντάρτα Γκοτάμα κανα βράδυ να πιούμε καμιά μπύρα αλλά μέχρι εκεί ρε παιδί μου. Και στο κάτω κάτω οι χριστιανούτσι με τα λιβάνια τους είνια καλύτεροι;:; Αλλά τέλος πάντων…ας πούμε οτι είμαι …χριστιανός

-Ωραία …τότε να κανονίσουμε και την τιμή του ενοικίου και τα κοινόχρηστα

-Ποια τιμή και ποια κοινόχρηστα;;;;Δεν τα έχουμε συμφωνήσει αυτα;;;

-Ο σύζυγος δεν συμφώνησε αλλά επειδή μασ κάνατε καλή αντύπωσε θα σας πάρουμε μόνο 20€ κοινόχρηστα(για τον καθαρισμό μιας γαμοσκάλας όταν υπάρχουν 3 διαμερίσματα και η γκαρσονιέρα)

– Εμένα πάλι δεν μου κάνατε καλή εντύπωση οπότε δεν θα συμφωνήσουμε. Τελικά ο όλα είναι θέμα μαλακίας στον εγκέφαλο

Άντε γιατί τα πήρα στο κρανίο πάλι 

Το άπειρο και ο νους

•Μαΐου 21, 2007 • Σχολιάστε

Μόλις γύρισα από τη δουλειά κατάκοπος. Βάζω μουσική στον υπολογιστή αναζητώντας τη γαλήνη. Βάζω ένα πιάτο πεντανόστιμα γεμιστά, γεμίζω ένα ποτήρι μπύρα με αυτόν τον φανταστικό ήχο (κλουτς κλουτς κλουτς…) το ποτήρι ιδρώνει, χαμηλώνω το φως …ο Dj επιλέγει Big Sleep…καλό είναι. Βγάζω τα παπούτσια μου, χαλαρώνω, κοιτάω τον καιρό…συννεφιασμένος άρα ευρωπαϊκός ρεμβάζω τα λουλούδια της βεράντας. Το τοπίο αγγίζει τα όρια του ονειρικού αν αναλογιστεί κανείς πως είμουνα στην Αθήνα και όχι στην Πράγα. Χαζεύω και κάτι πολλές φωτογραφίες και αναπολώ το ευτιχισμένο παρελθόν. Δακρύζω σε κάποια στιγμή, ε βάζει και εvanescense o Dj αυτό είναι τα ζουμιά με πιάνουν …ΩΣΠΟΥ

ΧΤΥΠΆΕΙ ΤΟ ΚΟΥΔΟΎΝΙ…Σιούλη μου καλέ …άνοικτσε μου…

Η Μαριαλέννα μου, η ψυχή μου, ο άγγελος μου, Η ανηψιά μου. Ήρθε να μου πει να πάμε μαζί στις κούνιες και να με κεράσει και παγωτό…Ψυχούλα μου…Ένα παιδάκι μου έφτιαξε το κέφι σήμερα απλά κοιτώντας με με τα γαλανά μάτια της. Μου έπιασε το ένα δάχτυλο με το χεράκι της και με τράβαγε …να πάμε να πάρουμε μπιγκ μπάμπολ.

Και πήγαμε. Και είμουνα μια χαρά ξεκούραστος και χορτάτος.

Το παραπάνω κείμενο δεν γενικεύεται στην καθημερινότητα ούτε αφορά δικό μου κουτσούβελο. Αφορά μεμονωμένο περιστατικό και σε καμία περίπτωση δεν αποτελλεί τον κανόνα. ¨ετσι για να μην παρεξηγούμαστε 

 

Ρε δεν πας στο διάολο

•Μαΐου 18, 2007 • 5 Σχόλια

angry-indian.jpg

Είμαι εξωφρενικά θυμωμένος. Με όλους τους ανθρώπους. Αυτούς που θέλω να εξυπηρετήσω με όλη μου την καρδιά και δεν με αφήνουν. Σε αυτούς που επιτίθενται στο πρόσωπο μου σαν να βλέπουν το εξιλαστήριο θύμα. Σε αυτούς που νομίζουν πως ένας άνθρωπος αποτελεί ολόκληρη εταιρία. Σε αυτούς που δεν καταλαβαίνουν πως δεν είναι δυνατόν να συννενοηθούν με διάλογο αλλά χριστούς, παναγίες, θεία και όλα τα ΄συμπαρομαρτούντα. Σε αυτούς που νομίζουν πως αγοράζοντας το προϊόν αγοράζουν και όλη την εταιρία. Σε αυτούς που έχουν τρελές απαιτήσεις και δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα. Σε αυτούς που προσπαθείς να τους μιλήσεις ήρεμα και εξαγριώνονται ακόμα περισσότερο. Σε αυτούς που σου μιλάνε στον ενικό ενώ εσύ τους μιλάς στον πληθυντικό. Σε αυτούς που έχονται στο γραφεία, σε κοιτάνε στα μάτια με το πιο ηλίθιο βλέμα που μπορείς να φανταστείς και σου λένε …βρές μου μια λύση τώρα. Σε αυτούς που εκ γεννετείς ηλίθιοι και δεν ξέρουν να διαβάζουν ένα βιβλίο οδηγιών στα ελληνικά. Σε αυτούς που με απειλούν πως θα με βγάλουν στα κανάλια.  Σε αυτούς που δεν ξέρουν τις υποχρεώσεις τους παρά μόνο διεκδικούνε διακαιώματα τα οποία ξαφνικά γεννώνται απο το πουθενά.  Σε αυτούς που είναι θρασύδειλοι και έχουν ξανθιές αντάυγειες στο μαλλί τους. Σε αυτούς που βάζουν λόγια στο στόμα σου ενώ ποτέ δεν τα είπες. Σε αυτούς που σε απειλούν πως θα χάσεις τη δουλειά σου. Σε αυτούς που σε ειρωνεύνται κα δεν λένε καλημέρα. Σε αυτούς που νομίζουν πως σε απιλούν λέγοντας πως θα στείλουν επιστολή και μάλιστα σε προειδοποιούν μήπως και τους καλύψεις τσάμπα. Σε αυτούς που προσπαθούν να σε παραπλανήσουν λέγοντας ψέματα και μασώντας ΄τα λόγια τους. Σε αυτούς που λένε ΑΣΟΥΜΕ και ΕΠΕΙΔΗΣΣΣΣ.

Σε όλους αυτούς αναφέρομαι και φωνάζω

Άντε και στο διάολο μαλάκες…και όταν καταλάβεται οτι είμαι άνθρωπος και κάνω τη δουλειά μου τότε να γυρίσετε πίσω. Αλλά ποτε να μην σας ξαναδώ

Πότε θα τα βροντήξω και θα φύγω ακόμα δεν το ξέρω. Αλλά περιμένω εκείνο το τηλέφωνο.

Και τότε…ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ